Pisząc o systemach ISO nie mogę nie wspomnieć o Williamie Edwardzie Demingu i jego osiągnieciach. 

Kim był Deming?

Deming był amerykańskim statystykiem, który propagował bardzo mocno statystyczne sterowanie procesami na rynku amerykańskim w czasie II wojny światowej. Jednak jego teorie zostały docenione dopiero przez Japonczyków, gdzie po II wojnie prowadził szkolenia i konsultacje z mendżerami tamtejszych firm. Japończycy do dnia dzisiejszego uważają go za jednego z twórców sukcesów ich gospodarki.

Deming uważał że 94% błędów jakościowych powstaje z winy najwyższego kierownictwa, które w niedostateczny sposób angażuje się w zarządzanie jakością w organizacji. Był zdecydowanym wrogiem kontroli i dużym zwolennikiem włączanie pracowników w system podejmowania decyzji. 

Storzył 14 zasad, które choć mają znaczenie historyczne to nadal ich sens i przesłanie pozostają nie zmienione:

  1. Uporczywe i nieustane dążenie do ulepszania produktów i usług, ukierunkowane na uzyskanie przewagi konkurencyjnej; 
  2. Zmiana podejścia do ideii zarządzania, propagująca brak tolerancji dla marnotrawstwa i powtarzania ciągle tych samych błędów, z nastawiem na zwiększenie efektywności;
  3. Rezygnacja z masowej kontroli końcowej jako sposobu na zapewnienie jakości;
  4. Wybór kooperantów oparty nie tylko o kryterium ceny;
  5. Ciągłe doskonalenie i ulepszanie procesów, które powodują porpawę jakości, produktywności oraz zmniejszanie kosztów;
  6. Wprowadzenie szkolenia zawodowego w miejscu pracy;
  7. Wprowadzenie przywództwa, gdzie bezpośredni przełożeni pomagają pracownikom w wytwarzaniu produktów wysokiej jakości, nie przywiązując wagi do norm ilościowych;
  8. Warunki pracy pozbawione strachu, by wspólnie podnosić wydajność przedsiębiorstwa;
  9. Usuwanie barier między działami przedsiębiorstwa, na rzecz lepszej komunikacji i współpracy;
  10. Eliminowanie sloganów, haseł i innych form promocji nakłaniajacych do lepszej wydajności i ograniaczania poziomu braków;
  11. Likwidacja ilościowych normatywów wykonania pracy na rzecz metod statystycznych celem podniesienia jakości i wydajności;
  12. Usunięcie barier, które odbierają pracownikom dumę z wynonanej pracy;
  13. Wprowadzenie programów szkoleniowych oraz zachęcanie pracowników do samodoskonalenia;
  14. Powszechne zaangażowanie.

Zasady, które stworzył Deming nigdy nie miały jednej wersji, sam wielokrotnie zmieniał ich brzmienie, może nie chciał by przerodziły się we wspomniane w punkcie 10, slogany.

Przytoczone wyżej zasady, jasno i wielokrotnie podkreślają rolę kierownictwa i jego podejścia do zarządzania. Nie wystarczy rozliczać pracowników z efektów ich pracy, lecz nalezy angażować ich w sytem decyzyjny, stwarzać odpowiednie warunki pracy oraz ich szkolić. Organizacja musi wyłonić tzw. przywódzców, którzy w atmosferze szacunku i dobrej komunikacji udoskonalą przedsiębiorstwa i zaangażują całą załogę. 

Koło Deminga

Ponieważ im prostsze rozwiązanie tym bardziej zrozumiałe, Deming zaproponował niezwykle przejrzystą i powszechnie zrozumiałą zasadę doskonalenia jakości, nazwaną od jego nazwiska kołem Deminga” lub modelem P-D-C-A (planuj – wykonaj – sprawdź – doskonal).

PDCA 1

Celem każdej organizacji jest ciągłe doskonalenie. Jeśli powstaną niezgodności, należy je poprawić, jednak często jednorazowa poprawa nie wystarcza i należy ponownie wprowadzić działania korygujące czy usprawniające. W ten sposób, za każdym razem wpisujemy się w ten schemat, planując zmiany, wdażając je i sprawdzając a na końcu je doskonaląc. 

Koło i Zasady Deminga wielokrotnie będą się przewijać w moim blogu, gdyż wytyczają ponadczasowe trendy i zasługują na zainteresowanie i głębszą analizę. Wydaje mi się, że również Wy dostrzegliście już w nich wielki potencjał i ew. przełożenie na Wasze organizacje.

Przy tworzeniu wpisu, korzystałam z materiałów: